Tú dregur meg sum ein magnetur ( Jens Lisberg, Guðrun Jacobsen )
Tú dregur meg sum ein magnetur, sum sól millum stjørnur ert tú tú vænasta væna av øllum, so dúnmjúk og lokkandi prúð. Sjálvt sólin á hásummardegi er mær bert sum skuggin av tær, tú eygagóð ert sum Guds móðir, Gud gævi, tú ognaðist mær. So …