Enter

Kvöld í Atlavík

Höfundur lags: Megas Höfundur texta: Megas Flytjandi: Megas Sent inn af: MagS
O [E]nú er það svart mar, hann er [A]ekki eftir Bjartmar
þessi [C#m]söngur en við syngjum hann [B]þó.  
Það [C#m]var eitt sinn [A]pía sem [B]vildi fara að [C#m]tygja    
sig út í [B]veröldina þó [A]stutt væri og [E]mjó.
Hún var [E]til, hún var [A]traust, hún var [E]tólf.
Hún var [C#m]góð bæði í hólf og [E]gólf.
Hún var [E]töff, hún var [A]tælandi og [E]tólf
en [C#m]enn vantar klukkuna, enn vantar klukkuna,
[A]enn vantar [B]klukkuna [E]kólf.

Já, það var [E]einu sinni búlla og þar [A]inni var þessi dúlla
sem augum [C#m]pilta var svo banvæn [B]fró.
En [C#m]enn var þeim [A]frá bægt og þá sem [B]álpuðust of [C#m]nálægt
alla [B]bæði [A]beit hún og [E]sló.
Hún var [E]til, hún var [A]traust, hún var [E]tólf.
Hún var [C#m]heil bæði í hólf og [E]gólf.
Hún var [E]tryppi, hún var [A]tannhvöss og [E]tólf
en [C#m]enn vantar klukkuna, enn vantar klukkuna,
[A]enn vantar [B]klukkuna [E]kólf.

Hún [E]hékk niðri á Skalla og þar [A]heillaði hún þá alla
en svo [C#m]hélt hún sína leið, númer [B]fimm.
Þeir [C#m]mændu á eftir [A]henni með [B]hárlokk niðrá [C#m]enni    
og [B]hugsuðu: Verður hún [A]ætíð svo [E]grimm?
Hún var [E]tær, hún var [A]trygglynd og [E]tólf,
hún var [C#m]heit bæði í hólf og [E]gólf.
Hún var [E]trúföst og [A]tabú og [E]tólf
en [C#m]enn vantar klukkuna, enn vantar klukkuna,
[A]enn vantar [B]klukkuna [E]kólf.

Með [E]blómsveig í hári kom hún [A]aftur að ári,
mu[C#m]tatis mutandis, þú [B]veist.
Þeir sögðu: [C#m]Kætist og [A]fagnið, hún er [B]komin í [C#m]gagnið
og [B]kerfið er úr [A]læðingi [E]leyst.

En [G]veröldin beið og vorið það leið
og svo kom [D]verslunarmannahelgin.
Hún bjó með [G]stelpu í tjaldi, það var stinningskaldi
og hún [A]stalst til að fá sér soldið bús í litla [B]belginn. [B7]    

Jú, og [E]svo varð hún drukkin og [A]sá sem keyrði trukkinn
spurði: [C#m]Sæta, viltu í glas, viltu [B]smá?
Hún [C#m]vildi engan [A]styggja og það [B]virtist skást að [C#m]þiggja
svo [B]velmeint boð hún [A]sagði því: [E]Já.  

Þá [E]sagði hann: Þér ég ann mær og nú [A]ertu orðin mannbær
og [C#m]með þér vil ég hvíla yst sem [B]innst.
Þú veist þú [C#m]deyrð pipar[A]mey ef þetta [B]nei þýðir [C#m]nei,    
það er því [B]best þú [A]mælir sem [E]minnst.

Og hann [E]hélt það væri rakið að hún [A]hallaði sér á bakið,
í [C#m]höndunum stæði hann með [B]pálmann.
Þetta er [C#m]nýtt fyrir [A]þig en lítið [B]mál fyrir [C#m]mig,    
nú verður [B]manngeng [A]kjallara[E]álman.
Þú ert [E]þrifaleg [A]þröng og [E]þrettán,
mér finnst [C#m]heldur sem hafi mig [E]hent lán.
Þú ert [E]þrifalega, [A]þröng og [E]þrettán.
Honum [C#m]fannst þetta notalegt, fannst þetta notalegt,
[A]notalegt [B]og bara [E]nett lán.

Það var [G]sárt og það blæddi og það flæddi og flæddi
og þá [D]fór hann en þó renndi hann upp fyrst.
Hún [G]liggur og grætur, svo læðist hún á fætur
og [A]lætur engan vita hvað það er sem hún hefur [B]misst. [B7]    

Það [E]skyldi engin dama sem ekki [A]er bara sama
um [C#m]allt taka séns af því [B]tagi.
Því þessir [C#m]drengir yfir[A]leitt þeir hugsa [B]aðeins um [C#m]eitt    
og þeim finnst [B]öll meðul [A]barasta í [E]lagi.
Hún var [E]þæg, hún var [A]þýð, hún var [E]þrettán,
er því [C#m]lauk varð hún leið, hún varð [E]létt dán.
Hún var [E]þögul og [A]þunglynd og [E]þrettán,
henni [C#m]fannst þetta í rauninni, fannst þetta í rauninni,
í [A]rauninni [B]rétt bara og [E]slétt smán.

Hún var [E]þæg, hún var [A]þýð, hún var [E]þrettán,
er því [C#m]lauk varð hún leið, hún varð [E]létt dán.
Hún var [E]þögul og [A]þunglynd og [E]þrettán,
henni [C#m]fannst þetta í rauninni, í rauninni, í rauninni,
í [A]rauninni [B]rétt bara og [E]slétt smán.

O nú er það svart mar, hann er ekki eftir Bjartmar
þessi söngur en við syngjum hann þó.
Það var eitt sinn pía sem vildi fara að tygja
sig út í veröldina þó stutt væri og mjó.
Hún var til, hún var traust, hún var tólf.
Hún var góð bæði í hólf og gólf.
Hún var töff, hún var tælandi og tólf
en enn vantar klukkuna, enn vantar klukkuna,
enn vantar klukkuna kólf.

Já, það var einu sinni búlla og þar inni var þessi dúlla
sem augum pilta var svo banvæn fró.
En enn var þeim frá bægt og þá sem álpuðust of nálægt
alla bæði beit hún og sló.
Hún var til, hún var traust, hún var tólf.
Hún var heil bæði í hólf og gólf.
Hún var tryppi, hún var tannhvöss og tólf
en enn vantar klukkuna, enn vantar klukkuna,
enn vantar klukkuna kólf.

Hún hékk niðri á Skalla og þar heillaði hún þá alla
en svo hélt hún sína leið, númer fimm.
Þeir mændu á eftir henni með hárlokk niðrá enni
og hugsuðu: Verður hún ætíð svo grimm?
Hún var tær, hún var trygglynd og tólf,
hún var heit bæði í hólf og gólf.
Hún var trúföst og tabú og tólf
en enn vantar klukkuna, enn vantar klukkuna,
enn vantar klukkuna kólf.

Með blómsveig í hári kom hún aftur að ári,
mutatis mutandis, þú veist.
Þeir sögðu: Kætist og fagnið, hún er komin í gagnið
og kerfið er úr læðingi leyst.

En veröldin beið og vorið það leið
og svo kom verslunarmannahelgin.
Hún bjó með stelpu í tjaldi, það var stinningskaldi
og hún stalst til að fá sér soldið bús í litla belginn.

Jú, og svo varð hún drukkin og sá sem keyrði trukkinn
spurði: Sæta, viltu í glas, viltu smá?
Hún vildi engan styggja og það virtist skást að þiggja
svo velmeint boð hún sagði því: Já.

Þá sagði hann: Þér ég ann mær og nú ertu orðin mannbær
og með þér vil ég hvíla yst sem innst.
Þú veist þú deyrð piparmey ef þetta nei þýðir nei,
það er því best þú mælir sem minnst.

Og hann hélt það væri rakið að hún hallaði sér á bakið,
í höndunum stæði hann með pálmann.
Þetta er nýtt fyrir þig en lítið mál fyrir mig,
nú verður manngeng kjallaraálman.
Þú ert þrifaleg þröng og þrettán,
mér finnst heldur sem hafi mig hent lán.
Þú ert þrifalega, þröng og þrettán.
Honum fannst þetta notalegt, fannst þetta notalegt,
notalegt og bara nett lán.

Það var sárt og það blæddi og það flæddi og flæddi
og þá fór hann en þó renndi hann upp fyrst.
Hún liggur og grætur, svo læðist hún á fætur
og lætur engan vita hvað það er sem hún hefur misst.

Það skyldi engin dama sem ekki er bara sama
um allt taka séns af því tagi.
Því þessir drengir yfirleitt þeir hugsa aðeins um eitt
og þeim finnst öll meðul barasta í lagi.
Hún var þæg, hún var þýð, hún var þrettán,
er því lauk varð hún leið, hún varð létt dán.
Hún var þögul og þunglynd og þrettán,
henni fannst þetta í rauninni, fannst þetta í rauninni,
í rauninni rétt bara og slétt smán.

Hún var þæg, hún var þýð, hún var þrettán,
er því lauk varð hún leið, hún varð létt dán.
Hún var þögul og þunglynd og þrettán,
henni fannst þetta í rauninni, í rauninni, í rauninni,
í rauninni rétt bara og slétt smán.

Hljómar í laginu

  • E
  • A
  • C#m
  • B
  • G
  • D
  • B7

Veldu hljóðfæri

Veldu nýja tóntegund

Chord data © Chordinator.com

blog comments powered by Disqus
 
Staðfesti notandanafn...