Enter

Jólasveinarnir

Höfundur lags: Guðni Franzson Höfundur texta: Jóhannes úr Kötlum Flytjandi: Ýmsir Sent inn af: saevar
[G]Segja vil ég sögu
af [Em]sveinunum þeim,
sem [Am]brugðu sér hér [D]forðum
á [G]bæina heim.

Þeir [G]uppi á fjöllum [Em]sáust,
[F#m]-eins og margur [Bm]veit,-
í [Am]langri halar[D]ófu  
á [G]leið niður í sveit.

[G]Grýla var þeirra móðir
og g[Em]af þeim tröllamjólk,
en [Am]pabbinn Leppal[D]úði,
-það var [G]leiðindafólk.

Þeir [G]jólasveinar n[Em]efndust,
-um [F#m]jólin birtust [Bm]þeir,
og [Am]einn og einn þeir [D]komu,
en [G]aldrei tveir og tveir.

[G]Þeir voru þrettán
[Em]þessir heiðursmenn,
sem [Am]ekki vildu [D]ónáða
[G]allir í senn

[G]dyrunum þeir [Em]læddust
og [F#m]drógu lokuna [Bm]úr.   
Og [Am]einna helst þeir l[D]eituðu
í [G]eldhús og búr.

[G]Lævísir á svipinn
þeir [Em]leyndust hér og þar,
til [Am]óknyttanna v[D]ísir,
ef [G]enginn nærri var.

Og [G]eins, þó einhver [Em]sæi,   
var [F#m]ekki hikað [Bm]við   
[Am]hrekkja fólk - og t[D]rufla
þess [G]heimilisfrið.

[G]Stekkjastaur kom fyrstur,
[Em]stinnur eins og tré.
Hann [Am]laumaðist í [D]fjárhúsin
[G]og lék á bóndans fé.

Hann [G]vildi sjúga [Em]ærnar,
-þá [F#m]varð þeim ekki um [Bm]sel,   
því [Am]greyið hafði [D]staurfætur,
-það [G]gekk nú ekki vel.

[G]Giljagaur var annar,
með [Em]gráa hausinn sinn.
-Hann [Am]skreið ofan úr [D]gili
og [G]skaust í fjósið inn.

Hann [G]faldi sig í [Em]básunum
og [F#m]froðunni [Bm]stal,
meðan [Am]fjósakonan [D]átti
við [G]fjósamanninn tal.

[G]Stúfur hét sá þriðji,
[Em]stubburinn sá.
Hann [Am]krækti sér í [D]pönnu,
þegar [G]kostur var á.

Hann [G]hljóp með hana í [Em]burtu
og [F#m]hirti agnirn[Bm]ar,   
sem [Am]brunnu stundum f[D]astar
við [G]barminn hér og þar.

[G]fjórði, Þvörusleikir,
var [Em]fjarskalega mjór.
Og [Am]ósköp varð hann [D]glaður,
þegar [G]eldabuskan fór.

Þá [G]þaut hann eins og [Em]elding
og [F#m]þvöruna g[Bm]reip,
og [Am]hélt með báðum [D]höndum,
því [G]hún var stundum sleip.

[G]fimmti Pottaskefill,
var [Em]skrítið kuldastrá.
-Þegar [Am]börnin fengu [D]skófir
hann [G]barði dyrnar á.

Þau [G]ruku’upp, til að [Em]gá að
hvort [F#m]gestur væri á [Bm]ferð.
Þá [Am]flýtti’ ann sér að [D]pottinum
og [G]fékk sér góðan verð.

[G]sjötti Askasleikir,
var [Em]alveg dæmalaus.-
Hann [Am]fram undan r[D]úmunum
[G]rak sinn ljóta haus.

Þegar [G]fólkið setti [Em]askana
[F#m]fyrir kött og [Bm]hund,
hann [Am]slunginn var að [D]ná þeim
og [G]sleikja á ýmsa lund.

[G]Sjöundi var Hurðaskellir,
[Em]-sá var nokkuð klúr,
ef f[Am]ólkið vildi í [D]rökkrinu
[G]fá sér vænan dúr.

[G]Hann var ekki [Em]sérlega
[F#m]hnugginn yfir [Bm]því,   
þó [Am]harkalega ma[D]rraði
[G]hjörunum í.

[G]Skyrjarmur, sá áttundi,
[Em]var skelfilegt naut.
Hann [Am]hlemminn o'n af [D]sánum
með [G]hnefanum braut.

Svo [G]hámaði hann [Em]í sig
og [F#m]yfir matnum [Bm]gein,
uns [Am]stóð hann á bl[D]ístri
og [G]stundi og hrein.

[G]Níundi var Bjúgnakrækir,
[Em]brögðóttur og snar.
Hann [Am]hentist upp í [D]rjáfrin
og [G]hnuplaði þar.

[G]Á eldhúsbita [Em]sat hann
í [F#m]sóti og [Bm]reyk   
og [Am]át þar hangið [D]bjúga,
[G]sem engan sveik.

[G]Tíundi var Gluggagægir,
[Em]grályndur mann,
sem [Am]laumaðist á s[D]kjáinn
og [G]leit inn um hann.

Ef [G]eitthvað var þar [Em]inni   
[F#m]álitlegt að [Bm]sjá,   
hann [Am]oftast nær [D]seinna
í [G]það reyndi að ná.

[G]Ellefti var Gáttaþefur
[Em]-aldrei fékk sá kvef,
og [Am]hafði þó svo [D]hlálegt
og [G]heljarstórt nef.

Hann [G]ilm af laufabra[Em]uði   
[F#m]upp á heiðar [Bm]fann,
og [Am]léttur, eins og [D]reykur,
á [G]lyktina rann.

[G]Ketkrókur, sá tólfti,
[Em]kunni á ýmsu lag.-
Hann [Am]þrammaði í s[D]veitina
á [G]Þorláksmessudag.

Hann [G]krækti sér í [Em]tutlu,
þegar [F#m]kostur var [Bm]á.   
En [Am]stundum reyndist [D]stuttur
[G]stauturinn hans þá.

[G]Þrettándi var Kertasníkir,
[Em]-þá var tíðin köld,
ef [Am]ekki kom hann [D]síðastur
á [G]aðfangadagskvöld.

Hann [G]elti litlu b[Em]örnin,
sem [F#m]brostu glöð og [Bm]fín,   
og [Am]trítluðu um [D]bæinn
með [G]tólgarkertin sín.

Á [G]sjálfa jólanóttina,
[Em]-sagan hermir frá,-
á [Am]strák sínum þeir [D]sátu
og [G]störðu ljósin á.

Svo [G]tíndust þeir í [Em]burtu,
-það [F#m]tók þá frost og [Bm]snjór.
Á [Am]Þrettándanum [D]síðasti
s[G]veinstaulinn fór.

[G]Fyrir löngu á fj[Em]öllunum
er [F#m]fennt í þeirra [Bm]slóð.
-En [Am]minningarnar b[D]reytast,
[G]í myndir og ljóð.

Segja vil ég sögu
af sveinunum þeim,
sem brugðu sér hér forðum
á bæina heim.

Þeir uppi á fjöllum sáust,
-eins og margur veit,-
í langri halarófu
á leið niður í sveit.

Grýla var þeirra móðir
og gaf þeim tröllamjólk,
en pabbinn Leppalúði,
-það var leiðindafólk.

Þeir jólasveinar nefndust,
-um jólin birtust þeir,
og einn og einn þeir komu,
en aldrei tveir og tveir.

Þeir voru þrettán
þessir heiðursmenn,
sem ekki vildu ónáða
allir í senn

Að dyrunum þeir læddust
og drógu lokuna úr.
Og einna helst þeir leituðu
í eldhús og búr.

Lævísir á svipinn
þeir leyndust hér og þar,
til óknyttanna vísir,
ef enginn nærri var.

Og eins, þó einhver sæi,
var ekki hikað við
að hrekkja fólk - og trufla
þess heimilisfrið.

Stekkjastaur kom fyrstur,
stinnur eins og tré.
Hann laumaðist í fjárhúsin
og lék á bóndans fé.

Hann vildi sjúga ærnar,
-þá varð þeim ekki um sel,
því greyið hafði staurfætur,
-það gekk nú ekki vel.

Giljagaur var annar,
með gráa hausinn sinn.
-Hann skreið ofan úr gili
og skaust í fjósið inn.

Hann faldi sig í básunum
og froðunni stal,
meðan fjósakonan átti
við fjósamanninn tal.

Stúfur hét sá þriðji,
stubburinn sá.
Hann krækti sér í pönnu,
þegar kostur var á.

Hann hljóp með hana í burtu
og hirti agnirnar,
sem brunnu stundum fastar
við barminn hér og þar.

Sá fjórði, Þvörusleikir,
var fjarskalega mjór.
Og ósköp varð hann glaður,
þegar eldabuskan fór.

Þá þaut hann eins og elding
og þvöruna greip,
og hélt með báðum höndum,
því hún var stundum sleip.

Sá fimmti Pottaskefill,
var skrítið kuldastrá.
-Þegar börnin fengu skófir
hann barði dyrnar á.

Þau ruku’upp, til að gá að
hvort gestur væri á ferð.
Þá flýtti’ ann sér að pottinum
og fékk sér góðan verð.

Sá sjötti Askasleikir,
var alveg dæmalaus.-
Hann fram undan rúmunum
rak sinn ljóta haus.

Þegar fólkið setti askana
fyrir kött og hund,
hann slunginn var að ná þeim
og sleikja á ýmsa lund.

Sjöundi var Hurðaskellir,
-sá var nokkuð klúr,
ef fólkið vildi í rökkrinu
fá sér vænan dúr.

Hann var ekki sérlega
hnugginn yfir því,
þó harkalega marraði
hjörunum í.

Skyrjarmur, sá áttundi,
var skelfilegt naut.
Hann hlemminn o'n af sánum
með hnefanum braut.

Svo hámaði hann í sig
og yfir matnum gein,
uns stóð hann á blístri
og stundi og hrein.

Níundi var Bjúgnakrækir,
brögðóttur og snar.
Hann hentist upp í rjáfrin
og hnuplaði þar.

Á eldhúsbita sat hann
í sóti og reyk
og át þar hangið bjúga,
sem engan sveik.

Tíundi var Gluggagægir,
grályndur mann,
sem laumaðist á skjáinn
og leit inn um hann.

Ef eitthvað var þar inni
álitlegt að sjá,
hann oftast nær seinna
í það reyndi að ná.

Ellefti var Gáttaþefur
-aldrei fékk sá kvef,
og hafði þó svo hlálegt
og heljarstórt nef.

Hann ilm af laufabrauði
upp á heiðar fann,
og léttur, eins og reykur,
á lyktina rann.

Ketkrókur, sá tólfti,
kunni á ýmsu lag.-
Hann þrammaði í sveitina
á Þorláksmessudag.

Hann krækti sér í tutlu,
þegar kostur var á.
En stundum reyndist stuttur
stauturinn hans þá.

Þrettándi var Kertasníkir,
-þá var tíðin köld,
ef ekki kom hann síðastur
á aðfangadagskvöld.

Hann elti litlu börnin,
sem brostu glöð og fín,
og trítluðu um bæinn
með tólgarkertin sín.

Á sjálfa jólanóttina,
-sagan hermir frá,-
á strák sínum þeir sátu
og störðu ljósin á.

Svo tíndust þeir í burtu,
-það tók þá frost og snjór.
Á Þrettándanum síðasti
sveinstaulinn fór.

Fyrir löngu á fjöllunum
er fennt í þeirra slóð.
-En minningarnar breytast,
í myndir og ljóð.

Hljómar í laginu

  • G
  • Em
  • Am
  • D
  • F#m
  • Bm

Veldu hljóðfæri

Veldu nýja tóntegund

Chord data © Chordinator.com

blog comments powered by Disqus
 
Staðfesti notandanafn...