[C]Hann Ari er [G7]lítill, hann er [C]átta ára trítill
með [G7]augu svo falleg og [C]skær.
Hann er bara [G7]sætur,
jafnvel [C]eins, er hann [Am]grætur
og [D7]hugljúfur þegar hann [G7]hlær.
En [C]spurningum [A7]Ara er ei [Dm]auðvelt að svara:
Mamma [D7]af hverju er himininn [G]blár?
Sendir [F]Guð okkur [C]jólin?
Hve [F]gömul er [C]sólin?
Pabbi, [Dm]því hafa [G]hundarnir [C]hár?
[C]Bæði pabba og [G7]mömmu og [C]afa og ömmu
þreytir [G7]endalaust spurninga [C]suð:
Hvar er sólin um [G7]nætur?
Því er [C]sykurinn [Am]sætur?
Afi, [D7]gegndu, hver skapaði [G7]Guð?
Hvar er [C]heimsendir [A7]amma?
Hvað er [Dm]eilífðin, mamma?
Pabbi, [D7]af hverju vex á þér [G]skegg?
Því er [F]afi svo [C]feitur?
Því er [F]eldurinn [C]heitur?
Því [Dm]eiga ekki [G]hanarnir [C]egg?
[C]Það þykknar í [G7]Ara, ef þau ekki [C]svara
og [G7]þá verður hann ekki [C]rór,
svo heldur en [G7]þegja,
þau [C]svara og [Am]segja:
Þú [D7]veist það, er verðurðu [G7]stór.
Fyrst [C]hik er á [A7]svari, þá [Dm]hugsar hann Ari
og [D7]hallar þá kannski undir [G]flatt
og [F]litla stund [C]þegir,
að [F]lokum hann [C]segir:
Þið [Dm]eigið að [G]segja mér [C]satt.