Enter

Björt ljós borgarljós

Song Author Megas Lyrics by: Megas Performer: Megas Submitted by: runnaroni
Ég er [Em]fæddur undir „Fjallinu“
en mér [G]féll ekki líf í sveit.
Mér fannst [B]búskapurinn baslið tómt
en [Am]borgin gefa fyrirheit.
Og með [C]þungri og vaxandi þrá,
[B]þangað hugurinn [Em]leit.

Svo [Em]eyrði ég loks ekki lengur
ég hafði [G]látið mig dreyma nóg.
Ég [B]fékk ekki fararleyfi.
[Am]Fór ég þó.
Og [C]yfir fjöll og firnindi
[B]finna gæfuna þar sem hún [Em]bjó.   

Svo [Em]sá ég borgina bera við [G]blámann;
það ver tekið að rökkva.
Ég [B]féll í stafi af fögnuði.
Ég [Am]fann hvorki heimþrá né klökkva.
Og á [C]kaf í leiftrandi ljóshafið
[B]lét ég mig sökkva og [Em]sökkva.

[B]Björt ljós, borgarljós!
Þið [C]blekktuð mig eins og alla fyrr og [Am]síðar.
[B]Váljós, villuljós!
Ég [C]verð í þessum sporum dags[Am]hríðar.
Ég [G]hata ’þig borg eins og [Am]hjartað í brjósti mér,
[Am]því hendurnar ’þínar banvænu eru svo [B]blíðar.

Ég var [Em]sonur bóndans á bænum
með [G]blá augu og ljósa lokka.
Og „[B]drottningar“ gera sér dælt við mig,
þær vilja [Am]dufla við litla „hnokka“
Þær [C]hvísla’ að mér hásar: „Þú ert svo hrár og ferskur
[B]hjartað mitt! Láttu nú klárinn ’þinn [Em]brokka!“

Og með [Em]koss á kirsuberjavörum
[G]kúri ég mig hjá ’þeim öllum
með „[B]augnskugga, maskara, eye-liner“
[Am]ættaður lengst ofan úr fjöllum.
„Þú [C]ert svo krúttlegur hvísla ’þær
og [B]kominn af [Em]tröllum.“

Og [Em]þyngdaraflið það örmagnast
tíma’ og [G]eilífð er varpað fyrir róða
og það [B]snjóar „ómynni“ og „alsælu“
[Am]upp af speglinum góða
og [C]björt ljósin þau blinda mig.
En á [B]borgina felur [Em]móða.

[B]Björt ljós, borgarljós!
Þið [C]blinduðuð mig eins og alla fyrr og [Am]síðar.
[B]Váljós, villuljós!
Ég [C]verð í þessum sporum dags[Am]hríðar.
[G]Ég hata ’þig borg eins og hjartað í [Am]brjósti mér,
því [Am]hendurnar ’þínar banvænu eru svo [B]blíðar.

Ég [Em]hef ekki lengur mína lokkandi brá.
[G]Lífið tók ’hana frá mér.
[B]Sú litla og stopula stund sem ég stóð hér við
[Am]’hún er skráð öll á’ mér
og [C]til þess eru vítin að varast ’þau.
Það [B]vill enginn lengur sofa hjá [Em]mér.   

Og [Em]þannig fór um ferðina mína:
[G]Hún er fljót! Sögð er restin.
Á [B]klósettinu á stöðinni þar sit ég og svitna.
[Am]Þeir segja að ’það sé pestin.
[C]En dauðinn hann hinkrar við dyrnar.
Ó, [B]Drottinn minn! Bara’ að ég væri laus við [Em]frestinn.

Það er [Em]dimmt þó sé ég dálítið til
því á [G]dyrnar er komin rifa
[B]Ég hlusta eftir hljóði.
[Am]Ég heyri klukkuna tifa.
[C]Það er sjálfsagt nokkuð síðbúið:
„En [B]svo læra menn að [Em]lifa!“

Ég er fæddur undir „Fjallinu“
en mér féll ekki líf í sveit.
Mér fannst búskapurinn baslið tómt
en borgin gefa fyrirheit.
Og með þungri og vaxandi þrá,
þangað hugurinn leit.

Svo eyrði ég loks ekki lengur
ég hafði látið mig dreyma nóg.
Ég fékk ekki fararleyfi.
Fór ég þó.
Og yfir fjöll og firnindi
að finna gæfuna þar sem hún bjó.

Svo sá ég borgina bera við blámann;
það ver tekið að rökkva.
Ég féll í stafi af fögnuði.
Ég fann hvorki heimþrá né klökkva.
Og á kaf í leiftrandi ljóshafið
lét ég mig sökkva og sökkva.

Björt ljós, borgarljós!
Þið blekktuð mig eins og alla fyrr og síðar.
Váljós, villuljós!
Ég verð í þessum sporum dagshríðar.
Ég hata ’þig borg eins og hjartað í brjósti mér,
því hendurnar ’þínar banvænu eru svo blíðar.

Ég var sonur bóndans á bænum
með blá augu og ljósa lokka.
Og „drottningar“ gera sér dælt við mig,
þær vilja dufla við litla „hnokka“
Þær hvísla’ að mér hásar: „Þú ert svo hrár og ferskur
hjartað mitt! Láttu nú klárinn ’þinn brokka!“

Og með koss á kirsuberjavörum
kúri ég mig hjá ’þeim öllum
með „augnskugga, maskara, eye-liner“
ættaður lengst ofan úr fjöllum.
„Þú ert svo krúttlegur hvísla ’þær
og kominn af tröllum.“

Og þyngdaraflið það örmagnast
tíma’ og eilífð er varpað fyrir róða
og það snjóar „ómynni“ og „alsælu“
upp af speglinum góða
og björt ljósin þau blinda mig.
En á borgina felur móða.

Björt ljós, borgarljós!
Þið blinduðuð mig eins og alla fyrr og síðar.
Váljós, villuljós!
Ég verð í þessum sporum dagshríðar.
Ég hata ’þig borg eins og hjartað í brjósti mér,
því hendurnar ’þínar banvænu eru svo blíðar.

Ég hef ekki lengur mína lokkandi brá.
Lífið tók ’hana frá mér.
Sú litla og stopula stund sem ég stóð hér við
’hún er skráð öll á’ mér
og til þess eru vítin að varast ’þau.
Það vill enginn lengur sofa hjá mér.

Og þannig fór um ferðina mína:
Hún er fljót! Sögð er restin.
Á klósettinu á stöðinni þar sit ég og svitna.
Þeir segja að ’það sé pestin.
En dauðinn hann hinkrar við dyrnar.
Ó, Drottinn minn! Bara’ að ég væri laus við frestinn.

Það er dimmt þó sé ég dálítið til
því á dyrnar er komin rifa
Ég hlusta eftir hljóði.
Ég heyri klukkuna tifa.
Það er sjálfsagt nokkuð síðbúið:
„En svo læra menn að lifa!“

Chords

  • Em
  • G
  • B
  • Am
  • C
  • Em
  • C
  • G
  • B

Pick an instrument

Transpose the song

Chord data © Chordinator.com

blog comments powered by Disqus
 
Validating login...